niedziela, 23 lipca 2017

mam szesnaście lat

mam dopiero szesnaście lat, powinnam być zmęczona tym wszystkim?
inni męczą się szybciej, inni później. na tym właśnie polega psychika ludzka - każda jest inna, jednych silniejsza, drugich słabsza.
sposób myślenia, to również nas odróżnia. gust i inne pierdoły.

mam wielką ochotę w tej chwili spakować swoją walizkę, wykupić bilet i wylecieć stąd. zacząć wszystko od nowa, żyć w końcu tak, jak ja chcę. być niezależną dziewczyną, ponieważ kobietą nazwać się nie mogę.
zostawić tutaj wszystko, co miałam. zacząć spełniać swoje marzenia, które śnią mi się po nocach i cały czas mi o sobie przypominają.
nie chcę już marzyć.
chcę je poczuć na własnej skórze, przekonać się jak to jest, kiedy to, co chcesz w końcu staje się realne.
czeka mnie jeszcze dużo wysiłku, wyrzeczeń, nauki i popełniania błędów, ale wierzę, że po tej długiej drodze w końcu znajdę swój lot pierwszą klasą i polecę spełniać resztę marzeń.

cały czas mam wrażenie, że po tej spirali myśli momentami gubię siebie, swoją prawdziwą ja.


ten blog zamienia się w blog zdesperowanej i nieszczęśliwej, głupiej nastolatki 

cały czas myślę o swoim wyimaginowanym świecie, w którym jestem szczęśliwa i wszystko dzieje się po mojej myśli. wydaje mi się, że każdy z nas posiada właśnie taki świat.
uwielbiam w nim przebywać, bo robię wtedy rzeczy, których w realnym życiu nigdy bym nie zrobiła.
według mojego Wonderlandu obecnie jestem inspirującą tysiące osób artystką muzyczną, posiadającą dom swoich marzeń, kochanego pieska, szczęśliwych z mojego sukcesu rodziców i najlepszych przyjaciół, których nigdy nikomu bym nie oddała.
zabawne, jak można napisać tak świetny scenariusz w swojej głowie i korzystać z niego wtedy, kiedy jest się zdołowanym. niestety, nie można zostać w nim na zawsze, często zapominam o realnym świecie, gdzie czeka na mnie miliony problemów, które niedługo mi się zaczną.
za dwa lata osiemnaście lat, dorosłość, odpowiedzialność.
problem w tym, że nadal czuję się jak dzieciak.
ten blog powoli zamienia się w blog zakompleksionej i wrażliwej dziewczynki
t
lubię pisać piosenki, których nigdy w życiu nie nagram
lubię grać w gry
lubię się wygłupiać i zachowywać jak niedorozwój

lubię być dzieckiem


dlaczego nie może być inaczej?


bo nie jestem w stanie tego zmienić.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz